Carl, reżyser i poszukiwacz przygód, wykradł właśnie sprzed nosa grożącym obcięciem funduszy producentom, jedyną istniejącą kopię swojego nieukończonego filmu. W nadziei na dokończenie dzieła swojego życia, do końca dnia musi skompletować ekipę i dostać się na pokład statku parowego S.S. Venture. Denham jest pewien, że gdzieś na oceanie czeka na niego wielka przyszłość. Ma nadzieję utrwalić na taśmie owiane legendą miejsce: Wyspę Czaszki.

Chociaż główna aktorka właśnie wycofała się z udziału w projekcie, Carl ma nadzieję, że właśnie Ann będzie skłonna ją zastąpić. Młoda kobieta waha się, ale ostatecznie decyduje na udział w filmie, kiedy dowiaduje się, że scenariusz jest dziełem znanego dramaturga i osoby z towarzystwa, Jacka Driscolla (zdobywca Oskara za film Pianista, Adrien Brody).

Oprócz Watts, Blacka i Brody'ego w obsadzie filmu znaleźli się aktorzy z całego świata. Niemiecki aktor Thomas Kretschmann (U-571) wcielił się w postać kapitana Englehorna, komandora Venture, który ulega namowom Denhama i wyrusza na poszukiwania Wyspy Czaszki. Colin Hanks (Orange County) jest Prestonem, asystentem Denhama i jego kompasem moralnym, który usiłuje utrzymać szefa w ryzach i sprawić, aby produkcja nie wymknęła mu się spod kontroli. Młody aktor Jamie Bell (Billy Elliot) gra Jimmy'ego, najmłodszego członka ekipy, który przeżywa na pokładzie przygody, o których każdy wilk morski mógłby tylko marzyć. Kyle Chandler wcielił się w postać Bruce'a Baxtera, gwiazdy filmów klasy "B", który występuje w filmie Denhama u boku Ann Darrow. Andy Serkis (który zagrał komputerowo wygenerowaną postać Golluma w trylogii Władca Pierścieni) gra tytułową postać - King Konga; ale także pojawia się na ekranie w roli ekscentrycznego żeglarza Venture.

W celu wykreowania całkowicie różniących się między sobą światów - miejskiej dżungli Manhattanu z lat 30-tych XX wieku i pierwotnego środowiska Wyspy Czaszki, miejsca zamieszkania zaginionych plemion i budzących grozę stworów - Peter Jackson zaangażował ekipę składającą się z niezwykle utalentowanych artystów. Są między nimi: autor zdjęć Andrew Lesnie - nagroda Akademii za zdjęcia do filmu Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring); scenograf Grant Major - Oskar za trzecią część trylogii Powrót Króla (The Return of the King); montażysta Jamie Selkirk - nagroda Akademii także za trzecią część trylogii Jacksona; Joe Letteri (Powrót Króla) Weta Digital Ltd. i Richard Taylor (Powrót Króla) Weta Workshop Ltd. - efekty wizualne oraz sześciokrotnie nominowany do Oskara kompozytor James Newton Howard (Batman Początek).

Trzykrotny zdobywca nagrody Akademii Peter Jackson, którego trylogia Władca Pierścieni (The Lord of the Rings) tworzy już współczesny kanon kina, zrealizował własną wizję jednego z największych klasyków ekranu: King Konga.

Przyjmując na siebie obowiązki reżysera, producenta i scenarzysty, Jackson podjął się trudnego zadania ponownego pokazania na ekranie historii, która stała się nieśmiertelna już w momencie swojej premiery tj. w 1933 roku. Wtedy właśnie poszukiwacze przygód i filmowcy, Merian C. Cooper i Ernest B. Schoedsack po raz pierwszy pokazali widzom gigantyczną małpę siedzącą na szczycie Empire State Building i starającą się uchronić swoją piękną towarzyszkę przed atakiem dwupłatowców. Jackson odświeża nieco tragiczną historię miłosną pięknej i bestii wzbogacając swój film o sporą dawkę akcji, przejmującą dozę humanizmu i oddaje do dyspozycji widzów King Konga będącego dziełem wielokrotnie nagradzanych Oskarem specjalistów ds. efektów specjalnych z firm Weta Digital Ltd. i Weta Workshop Ltd.

King Kong jest spełnieniem marzeń reżysera, który zaadaptował najefektowniejsze elementy oryginału i doprowadził je do wizualnej perfekcji wykorzystując umiejętności świetnie dobranej obsady aktorskiej i ekipy realizacyjnej.

Jack Norton cierpi na chroniczną bezsenność i jest całkowicie znudzony swym dotychczasowym życiem. Do czasu, gdy spotyka charyzmatycznego Tylera Durdena (Pitt) sprzedawcę mydła o dość pokrętnej filozofii życia... Uważa on bowiem, że samo-doskonalenie jest dla słabeuszy, a to co rzeczywiście sprawia, że warto żyć to samo-destrukcja.