Młody mąż i ojciec Ted Kramer (Dustin Hoffman) kocha nie tylko swą rodzinę, ale i pracę, która pochłania mu większość czasu. Gdy pewnego wieczora wraca do domu, jego żona Joanna (Meryl Streep) nie szczędzi mu gorzkich słów. Oświadcza mężowi, że go opuszcza i powierza mu opiekę nad ich sześcioletnim synem.

W filmie jedną z głównych ról zagrała Debra Winger, która występowała m.in. w filmach Czułe słówka (nominacja do Oscara w kategorii "Najlepsza aktorka"), Między niebem a ziemią, czy Cienista dolina, za który również była nominowana do Oscara i nagrody BAFTA. Partnerował jej Noah Emmerich, którego pamiętamy z filmów Bohater ostatniej akcji, Szyfry wojny, czy Komórka. Debra Winger jako Asystentka Sekretarza Stanu - Prudence Bushnell - i Noah Emmerich (Lionel) są jedynymi, którzy bezskutecznie próbują przekonać przełożonych, że Stany Zjednoczone powinny zaangażować się w konflikt w Afryce i powiedzieć stop masowemu mordowi.

Reżyserem i scenarzystą jest Raol Peck, urodzony na Haiti, dorastający w Kongo i we Francji. W 1993 roku nakręcił Homme sur les quais, L' (1993) (The Man by the Shore), który był pierwszym haitańskim filmem wyświetlanym w kinach w USA. Reżyser był nominowany za ten obraz w 1993 roku do Złotej Palmy w Cannes. W latach 90-tych piastował urząd Ministra Kultury na Haiti, a w 2002 roku zasiadł w ławie jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2002 roku.

Muzykę do filmu napisał Bruno Coulais, francuski kompozytor, który pracował nad muzyką m.in. do filmów Himalaya (Nagroda Główna za Najlepszą Muzykę Filmową - Cesar), Vidocq, Pan od muzyki (Nominacja do Oscara w kategorii "Najlepsza Piosenka"), Makrokosmos (Nagroda Główna Cesar). Za Czasem w kwietniu został nominowany do Emmy.

Nominacja do Oscara za scenariusz oraz dla Jamesa Woodsa.

Oparta na faktach historia jedenastolatka, który po ucieczce z domu dziecka, zdany na siebie, poznaje dorosły świat.

"Nigdy nie był w kinie ani w teatrze, wychował się właściwie na ulicy, często chodził głodny i obszarpany. I miał jedno, wielkie marzenie. Chciał zostać poetą. To jemu, i wszystkim jemu podobnym, chce zadedykować ten film."

Przypadkowo spotyka dziewczynkę z prawdziwego, dostatniego domu. Rodzące się uczucie przyniesie obojgu wspaniałe odkrycie - na świecie niekoniecznie trzeba być samotnym.

"Jestem" jest opowieścią o jedenastolatku, który po przypadkowej ucieczce z domu dziecka, nie szukany przez nikogo, nie oczekiwany przez matkę, u której chciał zamieszkać - zostaje sam ze sobą.

Kundel nie skarży się na swój los, nie wini nikogo, tylko stara się zmierzyć z życiem na własny rachunek, mając mimo wszystko świadomość istnienia innego, lepszego świata.

Williams gra rolę dr Malcolma Sayera, naukowca, który wykorzystuje eksperymentalny lek, by przywrócić do pełnej świadomości pogrążonych w katatonii pacjentów. De Niro gra Leonarda, pierwszego pacjenta, który przechodzi kontrowersyjną terapię. Zachęcony powodzeniem eksperymentu dr Sayer decyduje się podać lek pozostałym pacjentom.

Robert Downey, Jr. (Ally McBeal) i Kiefer Sutherland (Ludzie honoru) występują w tym rozdzierającym serce dramacie o dwóch młodych ludziach, którym przyszło dorastać podczas jednego z najbardziej brutalnych i zarazem tragicznych okresów w historii Stanów Zjednoczonych.

Scott i Ralph (Sutherland i Downey), mieszkający w małym miasteczku dwaj absolwenci szkoły średniej w 1967, wyjeżdżają do collegu, aby się wyszumieć za młodu... i stanąć przed komisją poborową. Lecz kiedy Ralph zostaje usunięty ze szkoły, okazuje się, że jest on pierwszorzędnym kandydatem, aby służyć w siłach zbrojnych swego kraju. Gdy jego długoletni przyjaciele podejmują drastyczne i zarazem nielegalne kroki, by uwolnić Ralpha, uruchamiają cały łańcuch wydarzeń, który na zawsze zaważy na ich przyjaźni, ich życiu i ich sposobie pojmowania świata i ... wojny.

W 1971 roku Córka Ryana otrzymała dwa Oscary w kategoriach: najlepszy aktor drugoplanowy (John Mills) oraz najlepsze zdjęcia (Freddie Young). Ponadto obraz był nominowany do Nagrody AkademiiŽ w kategoriach: najlepsza aktorka (Sarah Miles) oraz najlepszy dźwięk.

Realizm fabuły jest jednak pozorny. Reżyser nie podąża utartym szlakiem. Znane schematy są jedynie osnową dla opowieści z pogranicza prawdy i baśniowej fikcji, powagi i groteski. Filmowi Jakimowskiego, z jego subtelnym humorem i błogim nastrojem, znacznie bliżej jest do "Amelii" czy "Gustów i guścików" niż do naturalistycznego "Cześć, Tereska".

Na film "Skazany na bluesa" składają się realne zdarzenia połączone ze sobą szczyptą magicznej iluzji. Postacie występujące w filmie są wzorowane na prawdziwych postaciach "z krwi i kości", które "żyły" z bohaterem w bardzo emocjonalnych i intymnych związkach. Wszystkie filmowe sceny w zasadzie miały miejsce w rzeczywistości, choć ograniczony czas narracji wymusił konieczność kompilacji i zmiany chronologii niektórych wydarzeń, tak aby materia filmu dała się lepiej udramatyzować w ramach filmowej opowieści.

"Skazany na bluesa" opowiada o dzieciństwie Riedla w górniczym Chorzowie, o jego pierwszych fascynacjach, dziecięcej przyjaźni, a także o początku wielkiego konfliktu z ojcem, który odcisnął się piętnem na życiu obu mężczyzn. "Skazany na bluesa" opowiada o młodych z małego miasteczka, którzy potrafili żyć marzeniami, o młodzieńczej miłości, rozpadzie przyjaźni, jak i zaskakującym zwrocie w stosunkach Ryśka z ojcem, kiedy to dwaj mężczyźni - najbliżsi, a zarazem najbardziej odlegli - zaczynają zbliżać się do siebie...

Film pokazuje też dramatyczne próby zerwania z nałogiem, opowiada o konfliktach w zespole, rozpadzie więzi między Riedlem i jego żoną, o cierpieniu jego dzieci. A także o heroicznej próbie zmiany swego życia.

Co wynika z tej opowieści? Właściwie tylko dwie rzeczy: że nie da się wygrać z przeznaczeniem i że marzenia nigdy się nie spełniają.

Znakomita muzyka i proste, przejmujące słowa piosenek śpiewanych przez Riedla, uwypuklają emocje bohatera i jego spojrzenie na świat.

Złoty klakier - "Skazany na bluesa" reżyseria Jan Kidawa - Błoński. Festiwalowa publiczność biła brawo 3 minuty 31 sekund! Żaden film nie zbliżył się do takiego wyniku.

Nagrody na XXX Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni:

Ryszard Riedel, wokalista zespołu Dżem w latach 1976-94 - jest dzisiaj legendą.

Kiedy wraz ze współscenarzystą Przemkiem Angermanem zbieraliśmy materiały do scenariusza, poruszyło nas jedno. Wszyscy mówili o tym samym Ryśku, ale każdy opowiadał o innym człowieku. Jeden z jego przyjaciół skwitował to tak: "Powiedzą wam dużo, będą mówić to i owo, szczerze i do bólu, ale opowiedzą wam tylko o tej jasnej stronie, o tym co było widać, a Rysiek był jak księżyc i nikt nie powie wam o ukrytej stronie księżyca. Bo ludzi takich jak Rysiek, ludzi tak głęboko wewnętrznych i magicznych nikt nigdy dobrze nie zna".